Kalwa. Teren tej wsi zamieszkiwała gęsto ludność kultury łużyckiej (650-125 p.n.e.) posiadająca własny gród, którego ślady odkryli archeologowie. We wczesnym średniowieczu osiadła w tej okolicy ludność pruska, która prawdopodobnie nadała wsi dzisiejszą nazwę. Słowo „kalva” u ludów bałtyjskich oznacza górę, pagórek. Wieś leży dokładnie pośród wzniesień morenowych, o których krążą legendy. Już w 1286 roku była to wieś kościelna, w której mieszkał Bruno plebanus de Calwa. Lokacja miejscowości Kalwe nastąpiła w 1297r. W 1570 r. mieszkało w niej 13 gburów, sołtys i pleban oraz karczmarz utrzymujący zajazd. W 1615 r. wnieśli Kalwianie skargę do lustratorów królewskich, iż właściciel sąsiedniego majątku Igły – Pan Baliński, zagarnął im kilka włók i włączył do swojego folwarku. Pierwszy raz Kalwa jest wymieniona w dokumencie z dn. 26 lipca 1280 r. Proboszcz Kalwy występuje już 9 stycznia 1287 r. jako świadek
Komentarze
Brak komentarzy
Bądź pierwszy! Podziel się swoją opinią, zadaj pytanie lub napisz, co najbardziej spodobało Ci się na tym zdjęciu.
Brak komentarzy
Bądź pierwszy! Podziel się swoją opinią, zadaj pytanie lub napisz, co najbardziej spodobało Ci się na tym zdjęciu.